Padew
Trudno ustalić skąd wywodzi się to słowo. Zazwyczaj nazwy miejscowości wywodzą się od właściwości topograficznych terenu, od nazwy własnej założyciela, narodowości, zawodu mieszkańców itp.
Podobnie jest z Padwią. Istnieje jednak kilka wersji pochodzenia tej nazwy.
W kronikach Jana Długosza występuje już jako Padew, a w 1502 r. nosi nazwę Padewy. Ksiądz Władysław Szczebak wykazuje, że brzmienie nazw Padew, Padwa, Padova mogło mieć ze sobą jakieś pokrewieństwo, bo Padova (spolszczone: Padwa) na całym świecie oznacza włoskie sanktuarium
św. Antoniego, który, mimo, że był Portugalczykiem, nazwany jest Padewskim od jego pobytu w tym mieście. Mimo, że patronem parafii był zawsze i jest św. Bartłomiej, to jednak kaplica i w niej znajdujące się dwa zabytkowe obrazy poświęcone św. Antoniemu świadczą o szczególnym kulcie,
jakim od wieków został otoczony. Oficjalnie w roku 1722, 27 kwietnia,
Stolica Apostolska na prośbę ks. Marka Bombińskiego; proboszcza padewskiego, pozwoliła dołączyć jako drugiego patrona parafii św. Antoniego, którego obraz w tym czasie słynął łaskami.
Padew leży w Kotlinie Sandomierskiej, w północnej części województwa podkarpackiego. Miejscowość rozciąga się na przestrzeni 7 km.
wzdłuż drogi państwowej łączącej Mielec z Tarnobrzegiem.